Coalville en Norwich

 We zijn over het algemeen niet zulke vakantie-gangers, en zeker niet zo enthousiast als andere familieleden die drukke banen hebben en ook regelmatig moeten uitrusten op een strand of een set skis. Dit jaar was ook het eerste jaar dat we weer op vakantie durfden: met Corona al twee jaar onder de mensen was het niet echt te verantwoorden dat je jouw nare beestjes naar verre oorden zou brengen en de mensen die je tegen zou komen op de reis ermee zou besmetten. 

Dit jaar werden we uitgenodigd om naar het Verenigd Koninkrijk te komen. Een aantal mensen van Discord stelden hun huis open voor een zeer, zeer select groepje om in levende lijve kennis te maken, en we planden onze vakantie daaromheen. Vrijdag 22 juli werden we om 10 uur bij Calais verwacht, en dat was een echt vroeg begin van de dag. We reden even na vijf uur 's morgens weg bij huis. 
Het fijne aan de Eurotunnel is wel dat je je eigen auto mee mag nemen en dat als je op tijd bij de terminal bent, en er zijn nog plekjes vrij van dezelfde prijs, je zomaar een eerdere trein naar de overkant mag nemen. Zo ook de heenreis! Het ging allemaal vlotjes, we mochten Frankrijk uit, Engeland in, de trein op en aan de andere kant ook weer af. 

De ontvangst in Coalville was gezellig. Na een blunder van mijn kant dat we in het verkeerde dorpje stonden werden we warm onthaald in Coalville. Carina moest er zelfs van huilen dat we er nu echt waren. Echt ontroerend. We bleven twee nachtjes bij hen slapen, en we hebben ontzettend veel gelachen. De mensen die uitgenodigd waren, kennen we al twee jaar van Discord, en we praten regelmatig in VoiceChat met elkaar, al dan niet met een webcam aan. We spelen allemaal hetzelfde spelletje en ...we hoefden niet echt aan elkaar te wennen. Het was direct vertrouwd en gezellig. 

Op zaterdag ging een klein clubje de hort op, en we reden naar Bardon Hill om van het uitzicht te genieten. De trip naar boven was steil en we stopten af en toe om even op adem te komen, maar het uitzicht was het meer dan waard: de graniet steengroeve lag er prachtig bij en de heuvel was de hoogste in de directe omgeving: meer dan 100 meter. Een echte berg voor Nederlandse begrippen.

Zondag 24 namen we afscheid en toen was het mijn beurt om vol te schieten. Het is zo'n gezellige club mensen en één voor één gingen we weer op pad. De gastheer en -vrouw zouden nog op vakantie naar Gran Canaria gaan dus we moesten op tijd weg, en vele handjes zorgden dat de afwas lekker weg was, de wc's gepoetst waren en de geleende lakens in de wasmand lagen zodat ze daar alvast geen omkijken meer naar hadden. 

We 'ontvoerden' Brasak voor het volgende deel van onze vakantie: Norwich. Hij woont daar in de buurt en we hadden beloofd om hem naar huis te rijden voordat we in zouden checken bij ons eigen hotel. Zo gezegd zo gedaan, we mochten knuffelen met Rosie de hond en Tiggy de stokoude kater, en op hun veranda genieten van het (naar Engelse begippen) pufhete weer. 

Ons hotel aan de rand van Norwich was de Red Lion in Eaton, een oude inn die uit de 17e eeuw stamde. Piepklein met maar 3 kamers boven en 3 kamers in de stallen achter de inn, met een grote gelagkamer / restaurant. De vloeren kraakten en de gang was scheef maar de kamer was piekfijn in orde. Het eten was goddelijk, we hebben elke avond en elk ontbijt in het hotel gegeten. Zalig!

Op maandag 25 kwamen Brasak en Shelly ons ophalen voor een wandeling in de stad zelf. Het werd een hele rondzwerftocht door de stad, met onregelmatige kinderkopjes en lichte hellingen. Na de beklimming van Bardon hill waren mijn voeten al aardig pijnlijk en ik kreeg redelijk blaren. We hebben flink geshopt voor kaartjes, wol van de LYS, en de Lush leeggekocht. 

Shelly ging halverwege de middag met de bus naar huis, maar wij bleven. 's Avonds was er een afspraak bij The Games Table om met de jongens van D&D spelletjes te gaan spelen. Dan de DM en Matt S. kwamen om half zes aanlopen en omdat er een stroomstoring was bij the Games Table hebben we eerst een hamburger gegeten. Toen we aanschoven bij de Games Table waren we allemaal prima aan elkaar gewend, en hadden we al flink gelachen. Dat was het moment dat Eisirt aan Dan, Brasak, en Matt vroeg of ze wat over zijn D&D personage wilden horen. 

Tot nu toe had Eisirt op de achtergrond, als zijn werkschema dat toeliet, meegeluisterd met mijn sessies maar hij had eindelijk de sprong durven wagen. Hij heeft met Dan overlegd en die woensdag, vanaf de hotelkamer op de laptop, kon hij voor het eerst meespelen. 
We speelden bij The Games Table Aye Dark Overlord, een roleplay spelletje waarin de minions proberen om de schuld aan elkaar te geven aan de hand van kaartjes met hints, en de Overlord een 'withering stare' kan uitdelen als hij het niet vertrouwt. Iedereen ging er vol in op en onze kaken deden zeer van het lachen. We speelden goblins met namen als "Cotton Pocket", "Snot", "Froth", en "Snufflefart". Het was een geweldige avond!

Dinsdag gingen we met Brasak en Shelly naar Afrika Alive, een soort dierentuin. Mijn arme voetjes hebben flink geleden, maar we hebben wel bijna het hele park gezien en ach, er waren blaarpleisters. Brasak en Shelly hadden de rest van de week andere plannen, dus we zeiden op dinsdagavond gedag, en ik moet toegeven dat ik wederom bijna een traantje moest wegpinken. 

Woensdag 27 juli was onze rustige dag. We liepen met een kleine omweg naar Eaton park om daar in de schaduw wat te lezen en te snoepen, en dronken thee. Nadat we terugkwamen bij het hotel hebben we nog wat boodschappen gedaan om britse essentials in te slaan, met name cafeinevrije thee die in Engeland echt overal te krijgen is. Daar kan Nederland nog wat van leren. En 's avonds maakte Eisirt zijn introductie in onze D&D sessie. 

Op donderdag was het alweer tijd om naar huis te gaan. We werden pas na 19u bij de Eurotunnel verwacht, maar omdat we om Londen heen moesten hebben we er geen doekjes om gewonden. We waren een paar uur te vroeg bij de tunnel. Of we ook een eerdere trein wilden....voor 'slechts' 150 pond extra. 
Nee, danku. We gaan wel een paar uur picknicken naast de terminal. 

Die avond kwamen we weer veilig thuis, bij flink aanhankelijke verwaarloospoezen, die compleet vetgemest zijn door de buurman maar *nooit* aandacht gekregen hebben. 

Het was een geweldige vakantie met allemaal lieve mensen. En oh, wat hebben we gelachen! Het was heerlijk om iedereen zo in het echt te zien.