964 dagen wachten

Morgen is het zover: mijn eerste LARP evenement sinds Corona. Ik heb er welgeteld 964 dagen op moeten wachten. Het is poëtisch dat mijn eerste evenement in twee en een half jaar weer Emphebion is, wat ook mijn laatste evenement was voor de grote pauze.

Het gaat nog niet zonder slag of stoot, augustus was een enorm drukke maand en ik heb veel te hard gewerkt om de nieuwe werkruimte klaar te maken. Ook heeft Emphebion een nieuw regelsysteem, waar ik met mijn overstresste brein prompt een dyslexische huilbui van kreeg. Hoezo, teksten doorgronden? Dat doen wij niet hoor. 

Tot overmaat van ramp is mijn zomeroutfit minstens vier maten te groot. Oh, die had ik op de maten gemaakt toen ik nog wat zwaarder was? Ik dacht dat dat allemaal Corona-kilos waren. Ik heb er nog even wat speldjes in proberen te steken, maar feitelijk moet de halve jurk uit elkaar gehaald worden, of in ieder geval de driehoeken in de zijnaad, en daarvan zei mijn stress-hoofd ook al: nope. 
Gelukkig is mijn winteroutfit ook wel geschikt: mijn wollen kirtle met korte mouwen, en het koelere weer wat voorspeld wordt, durf ik het wel aan. Dan heb ik in ieder geval een jurk aan die past.

De enige voorbereiding die ik dus gedaan heb is 47 pagina's van Zaphira's eigen ervaringen lezen. Wellicht scheelt het dat ik dat elke keer voor Emphebion doe, of dat ik het zelf geschreven heb. Het is leuk om te lezen hoe Zaphira's houding is veranderd in de afgelopen jaren. Het helpt ook met bedenken wat mijn personage in de laatste twee jaar heeft gedaan. Er is ook binnenspels ruim 2 jaar verstreken, dus er kan van alles gebeurd zijn. 

Het wordt vast een heel leuk evenement, en ik heb er inmiddels steeds meer zin in. De incheck wordt nog even een dingetje, maar ach, komt wel goed, schatje.